Ξαφνικά το Δεκέμβριο του 1988, λίγο πριν τα χριστούγεννα, στα 50 UHF δηλαδή τη συχνότητα του Super (δορυφορικόν - και το οποίο έδειχνε ΚΑΙ Sabrina και γι’αυτό το συμπαθούσα), άρχισε να εκπέμπει το MTV. Στην αρχή (=πρώτο τέταρτο) δεν ήταν σαφές σε μένα πως ήταν το MTV, γιατί δεν είχε σήμα πάνω δεξιά. Μετά έκανε διακοπή για διαφημίσεις και ναι, ήταν το MTV. Έκτοτε και για τα επόμενα λίγα χρόνια ήταν η επιτομή της μουσικής για μένα. Μπορεί να ήταν mainstream αλλά σε σχέση με τους άλλους τρόπους ανεύρεσης μουσικής (Ποπ+Ροκ - Τοπ και Στίχοι - Discomoda In - Μουσικόραμα - Από τις 4 στις 5 <- πολύ Diamanda όμως) ήταν η αποκάλυψη.
Τι θυμάμαι από το MTV:
- το πρώτο video που είδα ήταν Karyn White (τέλος πάντων)
- τα σήματα του. Ακόμα και σήμερα μερικά είναι καλά, τότε όμως πολλά ήταν τέχνη. Ακόμα και οι Brothers Quay είχαν κάνει μερικά.
- τη διαφήμιση της Interamerican που με έκανε να χαίρομαι σα το γύφτο επειδή κάτι ελληνικό έπαιζε στο MTV
- τη Maiken Wexø που δεν έκατσε πολύ βέβαια αλλά είχε άλλον αέρα από τις υπόλοιπες (με εξαίρεση τη Simone, η οποία btw έχει και blog). Παρουσίαζε κυρίως την εκπομπή XPO που έδειχνε τα νέα videos. Θυμάμαι που είχε καλεσμένο τον Robert Smith των Cure και έδειξε το video του Lullaby και μετά είχε και το video του Like a Prayer το οποίο ο Robert Smith κατα-έθαψε, κάτι που με προβλημάτισε γιατί εμένα μου άρεσαν πολύ και τα δύο.
- το Party Zone που έπαιζε όλα τα τραγούδια που ήθελα να ακούσω και να δω. Επίσης τη downtown Julie Brown και το Club MTV.
- τις διαφημίσεις της Braun
- το τοπ 100 της χρονιάς που έπαιζαν παραμονή πρωτοχρονιάς. Την πρώτη φορά δεν βγήκα καν έξω από το σπίτι.
- τη Rebecca de Ruvo που παρουσίαζε το πρωινό και σκεφτόμουν πόσο όμορφη ήταν και πόσο τρομακτικό το ότι πρέπει να ξύπναγε συγκλονιστικά νωρίς
- το γεγονός ότι σε κάθε τραγούδι έβαζε τον τίτλο στην αρχή με διαφορετικό χρώμα και προσπαθούσα να μαντέψω τι θα έβαζαν σε κάθε ένα. Συνήθως έβαζαν ένα άσχημο πράσινο με μπλε αλλά μερικές φορές το πετύχαιναν, όπως στο Being Boring των Pet Shop Boys.
- το Hit List UK και το First Look (née XPO) που δεν τα έχανα ακόμα κι αν καταστρεφόταν ο κόσμος ολόκληρος
- τον Paul King που ήταν τέλειος, ιδίως στο 120 Minutes. Θυμάμαι στο τελευταίο επισόδειο που παρουσίασε πως παίξανε το Love and Pride κι αυτός μετά ντρεπόταν (ή έτσι μου φάνηκε). Τον Ray Cokes τον συμπαθούσα έτσι κι έτσι. Τον Steve Blame καθόλου, ακόμα και όταν έβγαλε εκείνο το τραγούδι με την La Camilla.
- το ότι δεν το βαριόσουν ποτέ!
Κυρίως όμως θυμάμαι το Migraine Boy, τους Sifl & Olly, το The Head, το Aeon Flux. Και το ότι, βλέποντάς το ήξερες πως, κάποιες στιγμές, έβλεπες κάτι το πραγματικά ξεχωριστό.
